Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın başında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Çetin savaşların kafasına birkaç şarapnel parçası batmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Savaş ortamında ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danca kurumunda birkaç ay tedavi alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günler kucağıma birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü kırtasiye ürünleri başkalarının alması amaçlı okulun yanına koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun ayrı öyküsü vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala yüzleşememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Okulda ve aile ortamında zorlanıyordu.

Okul danışmanı çaba başarısız kaldı. Okul yönetimi, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden aynı evde. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman düştü, “Muallim!” bağırdı koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden kullandı.

Dışarısı soğukken ben çorap giymiştim. Dede, çorapsız geliyordu. Yeleğin altına giydiği beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini anlatmaya başladığımızda, Rahman fazla koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba oğlu bazı zamanlar evden, güvenlik güçleri tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hâlâ gözleriyle haklı olarak yatarken gece altını ıslatıyor!” dedi. O çocuk mahçup odayı terk etmek istedi. Konuyu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailelerin da onayıyla oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yönlendirilmesine karşılık buldu. Okul saatlerinde Rahman’la rehberlik ile koordine görevi bana verildi.

İlerleyen zamanlarda Rahman koridorda koşarken, kapıya. Zararı olmadı ama hissi yandı, samimi yoğun üzüldü. Onu teselli etmek için elini tutmaya kütüphane götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, bir kitap aldı okuyor görerek uzak dan Rahman’ı sessizce> izledim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle bir şeyler çizerken beni unutmuş kendi halinde konuşuyordu. Daha sonra kağıt getirip bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Oldukça uğraşmış, dinlenmek istiyor okula gitmek. Arkadaşları onu küçük görüyor!” dedi. O yıl başka başka bir kurumda görev aldım. Rahman’ı gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır’la karşılaştım. Bana fark etti, “Hoca!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. O çocuk sorarken, yüzü ve sinirlendi; bana gizlemedi. Oğul daha sonra gelişen birçok Suç olaylarına karışarak polis kayda geçmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşın Rahman’ı elinden alınmamış olduk.